Bile İsteye

Sessizlik de bir tür ölüm, suskunluğun içinde kaybolanlar gibi. Boşluğun ağırlığı, zamanın durduğu anlar, nefes almayı unutturan bir sıkıntı. Karnında büyüyen hayat, bazen zincir olur; umut değil, yük taşır gibi. Kavganın ötesinde ne kaldı ki? Bağlar, düğümler, çığlıklar – hepsi birer çıkmaz. Kendini bir başkasında bulmak, bazen en büyük yitip gitmek değil mi? Erkek ya da kadın, fark etmez; aynada gördüğün yüz, tanıyamadığın bir yabancıya dönüşür. Kumaş gibi üst üste yığılan anılar, sonunda seni boğar. Her şeyin bir sonu var, ama bu son, bazen başlamadan biter.