Bile Bile

İkimiz de biliyorduk aslında. Bu yolun sonunun sessizliğe çıkacağını, dudaklarımızın mühürleneceğini. Yavaş yavaş, adeta nefes almadan sokulmuştuk birbirimize. Aramızda hep bir hüzün vardı, duyulmayan, konuşulmayan. Ve biliyorduk ki, bir gün ayaklarımızın ucuna basa basa uzaklaşacaktık. Gelmek kolaydı; senin gözyaşların, benim şiirlerimle doluydu her şey. Peki ya gitmek? İşte o, kâğıda dökülmesi imkânsız bir hesaptı. Hangi sırayla ayrılacaktık? Gözyaşları kurumaz, şiirler susmazdı ki... İki kişiydik, sadece iki. Ama bu basit sayıyı bile sayamamıştık dünyanın karmaşasında. Bile bile biriktirdik şarkıları, şiirleri. Çünkü biliyorduk; insan geçer, aşk kalır. Geride sadece sözler, notalar ve bir avuç anı...