Bıldırcın ve Sonbahar

Zamanın sessiz akışında kaybolup giden günler, insanı yalnızlığa mahkûm eder. Kitapların sayfaları arasında ve rüyaların sisli koridorlarında dolaşırken bile, geçip giden anların farkına varmazsın. Her şey, bir soluk gibi gelir geçer; ne varsa unutulur, dağılır, toza dönüşür. Geçmişin görkemi, şimdinin yorgunluğunda eriyip giderken, geriye sadece acı bir boşluk kalır. Hayat, sanki bir rüyanın içindeymişçesine karmaşık ve kırılgandır; her an, her duygu, her anı, toprağa karışıp yok olmaya mahkûmdur. Bu kısacık ömrün içinde, insanın kendini kaybetmemesi ne mümkün...