Bildiğimiz Dünyanın Sonu

Zamanın her şeyi silattığı diye düşündü Doppler, ama Oslo'ya döndüğünde kendi adının bile yerinde olmadığını gördü. Posta kutusunda "Egil Hegel" yazıyordu. Ormanda geçirdiği aylardan sonra ailesine kavuşacağını sanmıştı; ne var ki şehir, onu yeniden içine almak istemiyordu. Borçsuz, işsiz, sorumluluktan azadeydi. Özgürdü. Ya da öyle sanıyordu. Bisiklet parkına bağladığı geyiği Bongo'yu çözdü, vergi dairesinin camlarına bakarken içeride dönen toplantıları düşündü. O toplantılar ki, insanları bir çarkın dişlileri gibi döndürüyor, Doppler'i ise dışarıda bırakıyordu. Sistem içindeki çemberi kıramayanlar için özgürlük, sadece bir yanılsamadan mı ibaretti? Ormanın derinliklerinden kopup gelen Doppler, şimdi kendini şehir ormanının içinde kaybolmuş hissediyordu. Aşağılanmayı, dibe vurmayı henüz öğrenmemişti. Ama öğrenecekti. Hem de çok yakında. Çünkü bildiğimiz dünya, sona ermek üzereydi. Ve Doppler, bunun ilk habercisiydi.