Beyrut Gibi

İlk dokunuşu hissettim yüreğimde; tanıdık ama uzun süredir görmezden geldiğim bir sızıydı bu. Hafif bir esinti gibi girdi içime, sonra fırtınaya dönüştü. Kalbimin duvarlarını zorlayan, üşüten, sarsan bir rüzgâr... Beyrut Gibi’yle kurduğum bağ işte böyle başladı. Sanki kendi hikâyemdi anlatılan, ama aynı zamanda hepimizin ortak sessizliğini taşıyordu. Zamanla fark ettim ki, bu rüzgârın içinde kaybolmuşum ben de. Islak otların üzerinde, nehir kıyısında oturmuş gibiydim; gözlerimi kapattığımda akıntıya karşı yüzüyordum. İçimden geçen hikâyeler, bazen tersine akan sular gibi, bazen de durulmuş bir huzurla akıp gidiyordu. Her satırda biraz daha derine batıyor, biraz daha kendime dönüyordum.