Beylerbeyi Günlükleri

Yazmanın dünyayı değiştireceğine hiç inanmadım. Ne renkleri soldu, ne de hayat birdenbire kolaylaştı. Kimsenin nefesi rahatlamadı satırlarımla, zaten böyle bir iddiam da yoktu. Sadece yazmadan duramadım; bu huy, üzerimden bir türlü gitmeyen bir alışkanlık gibiydi. Neden yazdığımı sorgulamadım bile. Yazmak, beni bulduğu gibi geldi; bir tutkuydu, bir çağrıydı sanki. Yıllarca arayıp da bulduğum bir şey değildi. Kelimeler, önüme ansızın serilen bir kapı gibi açıldı. İçinden geçmekten başka çarem yoktu. Yazmak, benim için bir kaçış değil, varoluşun ta kendisi oldu.