Beyhude Ömrüm

Kasabanın dışında, yol kenarındaki çukur tarlada çalışırken etrafı saran doğa sanki kendi hikâyesini anlatıyordu. Taşlardan örülü alçak duvar, yıllar içinde yaban güllerinin, kuşburnuların ve karamukların arasında kaybolmuştu. Birkaç bodur meşe, alıç ağacı ve tepede duran iri ahlat, sessiz tanıklar gibi duruyordu. Ama en çok dikkat çeken, babasının yıllar önce diktiği yalnız kavaktı. Diğer ağaçlar susuzluğa alışkındı, ama bu kavak nasıl hayatta kalmıştı? Anlatılanlara göre, babası uzaklardan katır sırtında su taşıyıp durmuş, kavak da bu emeğin izini yıllarca yeşil dallarıyla taşımıştı. Şimdi her şey, o günlerin anılarını fısıldıyordu.