Beyaz Yalan

Zelal’in hayatı, umduğu gibi akmadı. Küçük mutluluklar dışında bir beklentisi yoktu aslında; belki bir şarkının kulaklarında sonsuza dek çınlaması, belki de o Clark Gable bakışlı aşkın peşinden gitmek... Ama kader, başka bir senaryo yazmıştı onun için. Ne kadar çabalasa da değiştiremediği bir yazgıydı bu. Mucizelere inanmak istese de, gerçekler acımasızca karşısına dikiliyordu. Yıllar geçtikçe anladı ki, yaşam bazen beyaz bir yalanın gölgesinde savrulup durmaktan ibaretti. Ne tam anlamıyla düşebiliyordu ne de yükselebiliyordu. Gözleri, etrafında kaybolan hayatlara değil, kendi yalnızlığına ağlıyordu aslında. Aşk sandığı şey, aslında bir terk edilişten başka bir şey değildi. Her şeyin bir gün onu bırakıp gideceğini biliyordu; aşk bile bir rüya gibiydi, uyanmadan tadına varılamazdı. Bazen yarım kalanlar, hayatımızın en gerçek parçası oluverir. Bazen de tek gerçek, kendimize söylediğimiz yalanlardan.