Beyaz-Siyah Gri Boz-Yeşiller

Gözlerim bir ona, bir de onun baktığı uzaklara kayarken, dudaklarımdan dumanlı bir nefes süzüldü. Sessizliği bozan sesi, sanki denizin derinliklerinden yükseliyormuş gibi çınladı: "Bu camdan insanların kökeni denizdir." Şaşkınlıkla kaşlarımı kaldırdım. "Deniz mi?" diye yineledim, içimden de İhtiyar Balıkçı’nın bu sözlerle yeniden suya kavuşup kavuşmadığını geçirdim. Her seferinde böyle tuhaf bir giriş yapardı ya, yine de bu kez farklı bir hava vardı. "Tuzdan, sodadan, dalgaların köpüğünden doğar bu soy," diye sürdürdü. "Ataları, anaları, dedeleri hep denizdir. Ne başlangıçları biter, ne de sonları..." Sözleri, tıpkı dalgalar gibi zihnimde yankılanıp durdu.