Beyaz Sessizlik

Kar sessizce düşerken her şey donup kalıyor. Gökyüzü suskun, dağlar nefesini tutmuş, kuşlar kanatlarını kapamış bekliyor. Yağan kar değil sanki, içimdeki ağırlığı biriktiren anılar. Sevgi bile üşüyor bu beyazlığın altında, sarılmalar buz kesiyor, hasretler kırılganlaşıyor. Derin bir uğultu var kulaklarımda, taşıdığım yük sanki daha da ağırlaşıyor. Kar, acıyı dindirmiyor; yalnızca soğuk bir örtü gibi örtüyor her şeyi. Aşkın nerede başlayıp bittiğini kestiremiyorum artık. İnce bir sızı, keskin bir bıçak gibi tenime işliyor her kar tanesi. Öfke dinmiyor, aksine daha da derinleşiyor. Kırgınlıklar zaten soğuk, şimdi bir de kar ekleniyor üstüne. Yüreğim üşüyor, korkularım ağarıyor bu beyaz sessizlikte. Sanki kar, içimdeki karanlığı biraz olsun aydınlatıyor. Ama soğuk, hep soğuk...