Beyaz Mutluluk

Rilke’nin “Beyaz Mutluluk” adlı romanında, yazar bir anlığına duvarın yanındaki rafı arar ve oradan Schopenhauer’ın “hüzün hapishanesi” olarak adlandırdığı düşünceyi çıkarır. Bu karanlık mekan, bir kayıp gibi görünse de aslında içimizdeki sessizliğin gizli bir melodisini uyandırır; ruhumuzun telleri, eski bir şarkı gibi yeniden titreşir. Dalibor’un coşkusunu hatırlatan bu uyanış, yalnızlık içinde bile bir umut ışığı yakar ve okuyucuya, kelimelerin içinde saklı bir özgürlüğün kapılarını aralar.