Beyaz Kanatlar & Hiroşima

Şiir, Hakan Kum’un dünyasında bir sığınak gibidir; dört yanı sözcüklerle örülmüş, insanın içine çekildiği bir ev. Dışarıda yağan yağmurun altında, kışın ayazında ya da yazın kavurucu sıcağında, bu ev her zaman güven verir. Duvarları satın alınmış eşyalarla değil, anlam yüklü kelimelerle örülüdür. Şiir, onun için damarlarda dolaşan kanın nabzı, yaşamın kendisiyle uyumlu bir ritimdir. Söylenen her söz, suya düşen bir taş gibi dalgalanır, zihinde izler bırakır; bu izler kaybolsa bile geriye kalan, şiirin ta kendisidir. Şairin kaleminden dökülenler, yalanın yasak olduğu bir ülkenin sınırlarında gezinir. Bu topraklarda her söz, samimiyetin terazisinde tartılır. Eğer şiirde gerçeklikten sapılırsa, beyaz kanatlı tanrılar adaletlerini gösterir; şairi tahtından indirir, sözün kutsallığını hatırlatırlar. *Beyaz Kanatlar & Hiroşima*, şiirin sadece dizelerden ibaret olmadığını, yaşamın ta kendisine dokunan bir güç olduğunu anlatıyor.