Beyaz Kalp

Bazı hikâyeler, dökülen ilk kelimeyle birlikte bir daha durdurulamaz; tıpkı açılan bir musluktan taşan su gibi, sözcükler peş peşe akar, gerçeğin karanlık köşelerini aydınlatır. Peki ya dinlemek, bilmek istemek, insanı suçun ortağı yapar mı? Javier Marías, bu sorunun etrafında dönen bir anlatıyla karşımızda: masumiyetin sessizlikle değil, duyulanla kaybolduğu, susmanın artık hiçbir şeyi kurtaramadığı bir dünyada. Herkes bir yerde hem fail hem tanık, hem kurban hem cellat olabilir. Kelimeler, aşkları ve cinayetleri, başlangıçları ve sonları aynı dille var ederken, geçmişin gölgeleri bugüne uzanır. Yazar, bu kez duvarlara asılı portrelerin ardındaki kadınlara, susturulmuş annelere, unutulmuş sevgililere ses veriyor. Onlar, dünkü acımasızlıkla bugünkü umursamazlığı birbirine bağlayan köprüler; dünkü kanla bugünkü düğün arasında sıkışıp kalmış düğümler. Ölüler ve uykudakiler, belki de sadece birer tablodan.