Beyaz kale

17. yüzyılın sisli bir döneminde, bir Venedikli bilgin, Türk korsanların eline düşer ve İstanbul’a köle olarak getirilir. Astronomi, fizik ve resimle haşır neşir olan bu yabancı, kendisiyle benzer tutkuları paylaşan bir Osmanlı efendisine satılır. İkisi arasında tuhaf bir yakınlık doğar; efendi, kölesinden Batı biliminin sırlarını öğrenmek isterken, köle de Doğu’nun gizemli dünyasına adım atmak peşindedir. Haliç’e bakan ıssız bir evde, aynı masada oturup saatlerce konuşurlar. Sohbetleri, veba salgınının kol gezdiği sokaklardan, çocuk sultanın düşsel bahçelerine, hayalî bir silahın yapımına kadar uzanır. Kimliklerin bulanıklaştığı, benliğin sorgulandığı bu yolculukta, "Ben kimim?" sorusu giderek daha da derinleşir. Orhan Pamuk, Doğu ile Batı’nın kesiştiği bu ince çizgide, iki insanın hikâyesini anlatırken, kültürel sınırların ötesinde yatan ortak insani gerçeği gözler önüne serer. İstanbul’un büyülü.