Beyaz Güvercin

Rüyamda karşıma çıktın, sonsuz bir ormanın derinliklerinde. Karanlıkta, ayaklarım çamura saplanmış, her adım bir yük gibiydi; ama sen uzaktan el sallayıp "Gel" diyordun. O an içimdeki özlem alevlendi: Sana dokunmak, ellerini bırakmamak, nefesini tenimde hissetmek istiyordum. Yürüdükçe uzaklaşıyordun sanki, gözlerinde hüzünle beni izliyordun. Birden orman aydınlandı, güneşin kızıl ışıkları her yanı sardı. Parmaklarımız buluştu, tenlerimiz bir oldu ve bir anda beyaz bir güvercine dönüştük. Gökyüzüne kanat açtık, güneşin kucağında eriyip kaybolduk. Uyandığımda oda karanlıktı, yalnızlık ve hasretle baş başa... Rüyada bıraktığım sıcaklık, gerçekte soğuk bir boşluğa dönüşmüştü.