Beyaz Giymek

Paul Simon’ın dizelerinde geçen "Lord" ve "Ford" uyakları, sıradan bir kelime oyunundan öte, hayatın ironisini barındırır. Tıpkı bir zamanlar parlayan bir anın, sonrasında gelenleri gölgeleyerek kendini tekrarlama baskısı yaratması gibi. Yazar, bu ince çizgide durarak, bir kez yakaladığı o "çok güzel" anın ardından gelen her şeyin, ne kadar sıradan olursa olsun, bir savunma kalkanı gibi yükseldiğini fark eder. Oysa bu kalkan, bazen acımasız eleştirilere karşı bir siper, bazen de kendini tekrar etme korkusunun tuzağına dönüşür. Şiirin o rahat, neredeyse umursamaz tonu, aslında hayatın kaygan zemininde nasıl ayakta kalınabileceğine dair bir uyarıdır: Bir kez parladın mı, artık geri kalan her şey senin gölgende kalır. Hem özgürlük hem de yük olan bu gerçek, yazarın da, okurun da yüzleşmek zorunda olduğu bir ikilemdir.