Beyaz Dis

Kuzey topraklarının acımasız doğasında, yaşam bir savaş halindeydi. Beyaz Diş, soğuk rüzgârların ve sert kuralların hükmettiği bu dünyada, daha yavruyken hayatta kalmanın tek yolunu öğrendi: güçlüye boyun eğmek, güçsüzü ezmek. Çevresindeki köpekler ona düşman, insanlar ise ya korku ya da nefret uyandıran tanrılardı. Sevgi, onun için ulaşılmaz bir kavramdı; içindeki merhamet filizleri, daha yeşeremeden solup gitti. Gri Kunduz’un gölgesinde büyüyen bu gri kurt, çelik gibi bir iradeyle donandı. Diğerlerinden hızlı koşmak, daha keskin dişlere sahip olmak, her an tetikte olmak zorundaydı. Çevikliği, kurnazlığı ve acımasızlığı, onu bu vahşi dünyada ayakta tutan tek silahıydı. Yoksa, soğuk karların altında ya da aç kurtların pençesinde yok olup gidecekti. Hayat, ona sadece bir seçenek sunmuştu: ya av olacaktın ya da avcı.