Beş Dakika

Ankara’nın soğuk kış akşamlarından birinde, bir konser salonu sessizliğe bürünür. Funda, kemanını çenesine yasladığında, salonun dört bir yanından duyulan tek şey, notaların titreşimidir. Yasemin Hanım’ın piyanosu eşliğinde, Sibelius’un o dokunaklı konçertosuna başladıklarında, dinleyicilerin gözleri dolu dolu olur. Sanki her nota, yalnızca onların değil, bütün bir şehrin hüznünü taşıyordur. Bozkırın rüzgârı gibi esen bu müzik, okul koridorlarında yankılanan ayak seslerini, umutları ve kırgınlıkları anlatır. *Beş Dakika*, yaşamın içinden süzülmüş bir anın, müziğin diliyle nasıl evrensel bir duyguya dönüştüğünü gösteriyor. Her satırı, gerçekliğin ta kendisi; her sözcüğü, paylaşılan bir hikâyenin parçası.