Beş Ayna

Çiğdem, ya da herkesin bildiği adıyla Çitlembik, hayatın kıyısından köşesinden tutunmayı öğrenmiş bir kadındı. Her an tetikte, her adımını ölçüp biçerek atar, kimseye tam anlamıyla güvenmezdi. Duygularını saklamak, onun için bir savunma mekanizmasıydı; zayıflık değil, ayakta kalmanın yolu. Yalnızlık, zamanla en sadık yoldaşı olmuştu. Bazen görmezden gelse de, ölümün soğuk nefesini ensesinde hissettiği anlar olurdu. Korkularını ve önyargılarını bir zırh gibi kuşanmış, hayata karşı hep hazırlıklıydı. Yirmi yedi yıllık ömründe, karşılaştığı her tehdide göre şekillenen bir cephaneliği vardı. Her kadın gibi, onun da içine sakladığı, sadece kendine ait silahları. Hayatın dikenli yollarında, bu silahlarla ilerlemeyi seçmişti. Ne tamamen teslim olmuş ne de tamamen vazgeçmişti; sadece, bir şekilde yol almaya devam etmişti.