Bergüzar Kalsın Suskularım

Gözlerini kapadığında, karanlıkta bile titreşen bir ışık misali, yüreğinin en gizli köşelerinden dökülen sözcükler vardır. Bazen bir haykırış, bazen fısıltıdan ince bir nefes olur şiir; bazen de suskunluğun kendisi. *Bergüzar Kalsın Suskularım*, kalbin sustuğu yerde başlayan, aşkın, hüznün, özlemin dilini arayan bir yolculuk. Kelimeler, bir sevgilinin adını fisıldar gibi dökülür sayfalardan; acının en derininde bile umudu yeşerten, yalnızlığın ortasında kucak açan bir duygu seline dönüşür. Şiir, bazen bir kelebeğin kanadında savrulan rüzgâr, bazen de karanlıkta ezilen bir karıncanın sessiz çığlığıdır. Aklın sınırlarını zorlayan, yüreğin en asi yanını ortaya seren bu satırlar, sevgiye koşan yalnız bir kalbin izlerini taşır. Rüyada görülen bir yüzün heyecanı, hiç ulaşamayacağın bir sevgilinin gülümsemesi, her şeyin içinde saklıdır. Şiir, yaşamın ta kendisidir; su gibi akar, ateş gibi yakar, bazen de.