Bensizliğim

Azad, hayatı boyunca yanlış sandığı yolda tökezleyip duruyor. Peki ya asıl yanılan o değil de, doğru bildiği yolda kaybolmuş olan ben isem? Ya attığım her adım, farkında olmadan beni daha da uzaklara sürüklüyorsa? Bu düşünce, içimi bir boğulma hissiyle dolduruyor. Kendini cennete giden yolun yolcusu sanırken, aslında cehennemin eşiğine adım atmış olmanın dehşetiyle titriyorum. Kalbim sıkışıyor, nefesim kesiliyor, soğuk terler alnıma yapışıyor. Belki de her şeyden önce, içimdeki o sessiz köşeye çekilip beklemek gerek. Kendi varoluşumun kıyısında, sükûnetin ateşinde pişerek, aydınlanmanın ışığına kavuşmak için. Geçici yalnızlığın acısını, yüreğime sığınan huzurla dindirmek, kendimi bulmanın eşiğinde sabırla demlenmek... Olması gerekeni kucaklayıp, olmaması gerekenlerden sıyrılmak. Ancak o zaman, gerçek benliğime ulaşabilirim. Şimdi, o anın kıyısındayım.