Benim Rençper Babam

Toprağa kök salmış bir ömrün hikâyesi bu. Babası, okul sıralarında değil, tarlada, dağda, su başlarında yetişmişti. Ne bir diploma almıştı eline ne de kitaplardan devşirdiği bilgilerle övünmüştü. Onun bilgelik kaynağı, toprağın cömertliği, suyun duruluğu, dağların sarsılmaz sabrıydı. Kazma kürekle, orağın sivri sesiyle, baltanın ritmiyle konuşurdu dünyayla. Her tohumda bir emek, her hasatta bir helallik görürdü. Zamanla solan bir neslin son temsilcilerinden biriydi o. Alın teriyle yükselttiği namus, erdem, vefa... Artık yok. Onunla birlikte, hayatın gizli kalan yüzleri de kaybolup gidiyor. Bu satırlar, bir oğulun yüreğinden dökülenler; babasına, onun gibi sessiz kahramanlara ve unutulmaya yüz tutan değerlere bir saygı duruşu. Toprağın, emeğin, sadakatin diliyle yazılmış bir veda.