Benim Gibi Biri

Yürürken, içimde biriken duyguları dışa vurmak için kendime tekrarladığım sözler vardı: "Ben yalnız değilim!" Bu inancı yalnızca kendime değil, çevremdeki doğaya, ağaçlara, kayalara ve gökyüzüne haykırmak istiyordum. Birlikte yürüyebileceğim, haksızlıklara karşı birlikte durabileceğim, öfkemi ve hüznümü anlayacak biri yanımda olacağı için mutluydum. Yürüdüm, doğanın güzelliği içinde kayboldum ve sonunda barakaya yeni bir insan olarak döndüm. Yüzümdeki mutluluğu gören Magdalena, "Mutlu musun?" diye sordu ve ben içten bir şekilde "Mutluyum" dedim.