Beni Yanlış Öptüler

Dağların eteklerinde, sessizliğin ağır bastığı bir evde, yalnızlığın eşiğinde dikilirken buluyorum kendimi. Aynaya bakıyorum; yüzümde, başkalarının bıraktığı izler var sanki. Yanlış dudakların dokunduğu, yanlış ellerin sarıldığı bir hayatın ortasında, beni aslında hiç tanımayanların hikâyesi bu. Altay Öktem’in satırlarında, içimizdeki fırtınalar sessiz çığlıklar atıyor. *Sukuşu*’ndan *Karanlık Ayetleri*’ne, *Devlet*’in gölgesinden *Tenimden Akan Deniz*’e uzanan bir yolculuk bu. Her kelime, bir anının parçası; her cümle, kaybolmuş bir duygunun izini sürüyor. *Kırmızı Tüyün Düşüşü* gibi narin, *Çamur Şiir* gibi kırılgan, *Sessiz Rhapsody* gibi derin... Ve en sonunda, yalnızlığın bir cinayet kadar keskin olduğunu fark ediyorsunuz. Ayna kırık, oda dar, kırbaç sesleri uzaklardan geliyor. Peki ya gerçekten öpülmeyi bekleyen kim? Belki de cevap, hiç kimsenin bakmadığı yerlerde saklı.