Beni Uçarken Vursunlar

Dılo, babasının cansız bedeninin başında dururken içindeki fırtınayı kelimelere döker: *"Beni uçarken vursunlar!"* Sessiz bir çığlık gibi yükselen bu söz, yıllardır dağlara sığmayan yüreğinin acısını taşır. Gözlerini kapatır, babasının yanaklarını öperken birden düşen kuru çınar yaprağı dikkatini çeker. Sanki gökyüzünden süzülüp gelen bu yaprak, annesinin kokusunu taşıyordur. Burnuna götürdüğünde, uzaklarda musalla taşının yanında ebabil kuşlarının kanat çırptığını hayal eder. Belki de annesi, bu yaprakla ona bir işaret gönderiyordur. Dılo, yaprağı incitmeden babasının göğsüne bırakırken, kaybın ağırlığıyla baş etmeye çalışan bir çocuğun sessiz isyanı yüreğinde yankılanır. Antep’in taşları, dağları bile sığdıramazken, şimdi bu küçük yaprak nasıl olur da bütün acısını içine alır?