Beni Seninle Yalnız Bırak

Yaş almanın değil, yaşadıklarının ağırlığına katlanmanın adıydı aslında onun için zaman. "Kaç yaşındasın?" sorusu, yüreğindeki yaraları deşen bir bıçak gibi gelirdi hep. "Ayrılıkla yaşıt gözyaşlarım var," derdi içinden geçen her an. Külkedisi gibiydi kendi hikâyesinde; kalmak mı, gitmek mi derken, yarınlarını kaybetmekten korktu hep. Ta ki içindeki o güçlü ses, "Artık yeter!" diye haykırana dek. Bir sabah, masalların büyüsünden sıyrılıp uyandı. Gözlerini örten perde aralandı birden. "Uyan artık," dedi kendi kendine, "hayat seni bekliyor." Oyun bitmişti. O gri tilki, artık onu kandıramayacaktı. "Beni bu hale getiren her şeye teşekkürler," diye mırıldandı. Çünkü her acı, onu daha güçlü kılmıştı. Şimdi sıra, kendi hayatını yazmakta.