Beni Onlara Verme

İstanbul’un arka sokaklarında, unutulmuş bir mahallenin gölgesinde yaşayanlar var. Hayata küsmüş kadınlar, yaraları kabuk bağlamamış erkekler; her biri kendi sessizliğine gömülmüş, yarım kalmış hikâyelerin kahramanları. Tarık Tufan, bu kırgın ruhların izini sürüyor; acısı taze ayrılıkları, tutkuyla karışık hüznü, gerçekle hayalin birbirine karıştığı anları anlatıyor. Her satırda, fark etmediğimiz yüzlerin ardındaki gizli dünyalar açığa çıkıyor. Bir bakışta tanıdık gelen ama aslında hiç görmediğimiz insanların, umutla karanlık arasında savrulan hayatları... “Çok güzelsin. Hep güzelsin. Ben yine sana bakıyorum, sen başka yerlere dalmışsın. Gözlerin beni görmüyor, varlığımı hissetmiyorsun. Sanki dokunsan canlanacak bir eşya gibiyim, köşede unutulmuş.” Bu satırlar, yalnızlığın ve görünmezliğin ağırlığını taşıyor. *Beni Onlara Verme*, kaybolan umutların peşinde bir yolculuk; İstanbul’un seslerini, kokularını.