Beni Öldürmeli Dövmeli Değil

Anne, gözlerini kapattığında hayallerine kucak açar. Uyanıkken dokunamadığı hayatlar, rüyalarında can bulur. Oysa yıllarca hiç aksatmadı ibadetini, sabrını tespih tanelerinde saydı. Dualarında ellerini gökyüzüne açar, bütün dünyayı avuçlarında tutarmış gibi hissedermiş. Barış, huzur, devlet, şükür... Her kelimeyle yüreğini doldururken, serçe parmağının ucunda bana da küçük bir yer ayırırdı. "Tanrım, ona iyi bir hayat ver," derdi sessizce. Peki ya kendisi için? Sadece bağışlanmak isterdi. Onun bu alçakgönüllülüğü karşısında içim burkulurdu. Kim kimi affetmeliydi gerçekten? Tanrı mı, anne mi, yoksa anne mi Tanrı’yı? Bu soru, yüreğimde hep bir sızı olarak kaldı.