Beni Bir Tek ’Aşk’ Aldatmadı

Ayrılık, içimizde biriken cam kırıntıları gibi; her adımda batıyor, her nefeste acıtıyor. O son dokunuş, öyle zayıf, öyle titrekti ki... Sanki bütün dağlar yerinden oynadı, şehirler yıkıldı, biz de enkazın altında kaldık. Ne çok gözyaşı döktük, ne çok hayal kurduk birlikte. Şimdi o düşleri bir gemiye yükledim, bilinmez sulara bıraktım. Belki senin olduğun yere ulaşır, belki yüreğimin kanaması durur diye. Her gidişin bir son olduğunu biliyordum ama her sonun yeni bir başlangıç olmadığını şimdi öğreniyorum. Gelmeyeceğini bilmeme rağmen, bir daha dokunamayacağımı bilmeme rağmen özlüyorum seni. Delilik, değil mi? "Ağlamayalım" demiştik, sözümü tutamadım. Şarkılar, sokaklar, ayrılık... Hiçbiri ustalıkla öğrenilmiyor. O gece bıraktığın kadehi hala saklıyorum. Hasret dayanılmaz olunca masaya koyuyorum, "şarabın gazabından korkmadan" seninle içiyorum. Ama sarhoş olamıyorum. Meğer ben bir tek seninle güzelleşiyormuşum...