Beni Bana Bırakma Allahım

Gecenin en karanlık saatlerinde, bir ses yükseliyor içten içe: "Yolumu kaybettim." Yitik bir ruhun, aydınlığa duyduğu özlemi fısıldayan bu sözler, aslında hepimizin hikâyesi değil mi? Kuyuların dibinde umut ararken, yanlış ışıkların peşine takılıp yaralanan bir kalbin çığlığı bu. "Seni bulamadım" demek, belki de en büyük itiraf; çünkü ararken kaybettiklerini fark edemeyen bir gönlün acısı var burada. Dikenli teller sarıyor yüreğini, her adımda kanatan bir gerçeklikle yüzleşiyor: "Ben seçemem, sen seç Allah’ım." Teslimiyetin ağırlığı, aynı zamanda bir kurtuluş umudu taşıyor. "Beni bana bırakma" yakarışı, insanın kendi zayıflığına karşı bir isyan, ama aynı zamanda bir teslimiyet. Çünkü biliyor ki, O’nun seçiminde hayır var. Yorgun düşen bir ruhun, rıza isteyen bir kalbin sesi bu satırlarda yankılanıyor. Kendi karanlığından sıyrılmak isteyenler için bir ayna, bir dua, bir iç hesaplaşma.