Benden Vazgeçme Ya Rab

Gece çöktüğünde, yüreğindeki o yalnızlık hissiyle baş başa kalırsın; ne tam anlamıyla susacak kadar boş, ne de konuşacak kadar dinç. Acının dili olmaz, ama acıyla konuşursun işte. Dudaklarından dökülen her söz, avuçlarında biriktirdiğin kederin izlerini taşır. Henüz söze başlamadan, Rabbi’nin senin için neyi sakladığını bilir gibi olursun. Gaflet perdesi aralandığında, kötülük sandığın yerlerde bile gizli bir hayır görmeye başlarsın. Ve fark edersin: Ateş İbrahim’i yakmamış, balık Yunus’u yutmamış, bıçak İsmail’in boynuna inememiş, deniz Musa’yı boğmamışsa... Sen de umutlarını, “Ol!” emrinin sihriyle yeşertmelisin. Çünkü her karanlığın ardında, bilmediğin bir kapı aralanır.