Ben ve Bizimkiler

Can Yücel’in şiirleri, yağmurun denize düşüşü gibi ansızın ve derin bir yankı bırakır. Bazen bir sandal misali dalgalara kapılıp gider, bazen de yıllar sonra bile vatan kıyılarına çarpan bir yürek olur. *Ben ve Bizimkiler*, sevginin, kaybın, isyanın ve gündelik hayatın iç içe geçtiği bir yolculuk sunuyor. Baharın tazeliğiyle ölümün soğukluğu arasında salınan dizeler, bir uzun hava gibi uzar gider; bazen bayramlık bir neşe, bazen de aslandan alınmış bir haber kadar serttir. İnsanın anayasası nedir, cansuyu nereden gelir, bir damlacık umut nasıl büyür? Yücel, bu soruları şiirle yanıtlar: Taksim mitinginden izlenimler, dostlara mektuplar, küçük kızına seslenişler, ölüm ilanları ve hatta Komiser Kolombo’ya selamlar... Her biri, yaşamın kırılgan ama bir o kadar da dirençli dokusunu örüyor. Arkandan konuşulmasın diye değil, konuşulsun diye yazılmış dizeler, güler yüzün ardındaki hüznü, sonsözlerin öncesindeki.