Ben Seçilen

Zeynep Orhan’ın *Ben Seçilen* adlı romanı, yaşamın son anlarında bile insanın içine düşebileceği derin sorgulamalarla açılıyor. Kahramanı, ölümü beklerken geride bıraktıklarına bakıyor: yapamadıkları, eksik kalanlar, pişmanlıklar... Güneşin bile hüzünlü bir ironiyle parladığı o günde, zenginliğin boşluğunu fark ediyor; dünyanın sahibi olmanın değil, sadece bir parçası olmanın kıymetini anlıyor. Kalbiyle konuşurken buluyor kendini. Ona sesleniyor: "Sen benim en sadık yol arkadaşımsın. Her zaman doğru zamanda uyardın beni, yalanlara kanmadım. Keşke daha uzun bir ömür paylaşsaydık, keşke aşkın o özgür çarpıntılarını doya doya yaşasaydım." Ama razı artık. Kalbiyle barışık, geçmişiyle hesaplaşmış bir veda bu. Roman, yaşamın anlamını ölümün gölgesinde arayanların hikâyesi. Basit bir son değil, insanın kendisiyle yüzleştiği, içindeki sesleri dinlediği bir yolculuk.