Ben

İnsanın kendisiyle hesaplaşmaktan kaçtığı anlar vardır; aynaya bakarken bile gözlerini kaçırdığı, en yakınlarına bile açamadığı sırlar. Peki ya bu sessizlik, içimizde birikenleri yazıya döktüğümüzde dağılır mı? Sözcükler, sakladıklarımızı gün yüzüne çıkarırken, gerçeklerle yüzleşmemizi sağlar mı? Ya da tam tersi, yazdıklarımız bizi daha da derine mi gömer? Her satır, bir aynadır aslında. Okuduklarımızda kendi yüzümüzü görür müyüz, yoksa başkalarının hikâyesine mi sığınırız? Karakterler isimsiz kalsa bile, onlara kendi adımızı, kendi korkularımızı mı yükleriz? Anılar, şarkılar, cümleler zihnimizde canlandığında, hissettiklerimiz ne kadar bizden, ne kadar onlardan olur? Belki de asıl soru şu: Kendimizle yüzleşme cesaretini gösterdiğimizde, içimizdeki yük hafifler mi? Yoksa her şey, sadece bir başlangıç mıdır?