Ben İstemedim Ki...

Her şey paramparça olduğunda, o eşyaların bile nasıl incitildiğini fark edersin. Bir zamanlar özenle korunup okşananlar, şimdi lekelerle dolu, silinmez izlerle. Kimse görmedi mi, yoksa görmek istemedi mi? "Değerliydi" demek yetmiyor artık; çünkü değer denen şey, ellerinde eriyip gitti. "Ben istemedim ki..." diye fısıldarken, yüreğine bırakılan acıyı ve gözlerinden süzülen yaşları kimin sildiğini sorar durursun. Bir şeylerin ters gittiğini hep hissettin. Sanki duruyorsun, ama dünya yanından akıp geçiyor; herkes seninle değil, sana karşı yürüyor. Yakınlık dedikleri, dokunacak kadar yakınken bile uzaklık değil miydi? İnsan kendi yüzüyle yüzleşmekten kaçıyor, hep bir maske takıyor. Peki, bu sahte yüzler ne zaman gerçek oldu? Ne zaman kendimizden bu kadar uzaklaştık?