Ben Hiç Giden Olmadım

Renda’nın hayatında her şey, tıpkı yeni alınmış süet ayakkabılar gibi parlak başlar ama zamanla solup gider. Her yeni ilişki, "belki bu seferki farklıdır" umudunu yeşertse de, sonunda aynı sona varır: yarım kalmışlık, eksiklik hissi, bitmeyen bir bekleyiş. Kötü günlerin sonsuza dek süreceğine inanırken, aslında güzel anların kıymetini kimsenin fark etmediğini görür. Kendini tamamlanmamış, belki de hiç gerçekten sevilmemiş gibi hissetse de, bunu dünyaya belli etmez. Yalnızca içindeki fırtınaları kendiyle ve bizimle paylaşır. Şimdi gitme vakti gelmiştir Renda’nın. "Artık müsaade" der, ama giderken ardında iz bırakmadan edemez. Acımasız bir gerçekle yüzleşir: en büyük yaraları açanlar, en çok güvendiği insanlardır. "Bittin sen!" çığlığı, aslında kendi içindeki çatışmanın yankısıdır. Hem çok sevilen hem hiç sevilmeyen, hem en saf hem en sinsi yanlarıyla, her hikâyesinde biraz da kendimizi buluruz Renda’da..