Ben Değiştim Biliyorum

Büyümek, bazen yüzümüze uzanan ellerin arasında kaybolmak demek. O eller ki, solgun tenimizi kavrar, çıplak gözlerimizden içeri sızar. Her şeyin bir yolu vardır belki, ama o yol dikenlerle doluysa, planlar da boşa düşerse, kusurlar büyüdükçe büyür. Adalet, nefes alırken hırıltılar saçan, kucağında uyuyanları ürkütüp kaçıran bir sırtlan gibi. Onu dürten biri var; yüzümüzü avuçlarının arasına alıp bakmak isteyen. Sonrası ya boynumuzda diş izleri, ya yılanın soğuk dili, ya da kılıcın acımasız darbesi. Ata Egemen Çakıl, *Ben Değiştim Biliyorum* ile alışılmışın dışında bir büyüme öyküsüne kapı aralıyor. Kendine özgü üslubuyla adaleti, vicdanı ve sokakların çetrefilli labirentlerini işaret ediyor. Sorularıyla okuru kendi içine çekiyor, sorgulatıyor: Güvenmek için bir zaman, bir işaret var mıydı gerçekten? Bir insanı ne kadar tanıyabiliriz? Her şeyi anlatmanın zamanı gelir mi, yoksa geçmişin defterlerini açmak.