Ben Bir Denizkızı Gördüm

Güneşin ilk ışıkları maviyi yırtıp geçmeden önce, bu sonsuzluk neye benzerdi? Deniz, hâlâ uykusunda nefes alan bir sevgili gibi duruyor; rengi taptaze, yüzü kırışmamış. Peki ya o gittikten sonra geriye kalan? Bir ömür boyu tutunmaya çalıştığım, sonunda elimden kayıp gidenin ardından, bu mavilikler, bu yeşillikler, bu hayatın kendisi ne ifade eder? Ölüm mü, yoksa sadece onsuz bir yaşamın ağırlığı mı? Tanrı’nın tercihi bu muydu – kolay olanı seçmek, her şeyi sığ bir maviye hapsetmek? Yoksa ben mi yanıldım, onu tutamayacağımı bile bile umut etmeye devam ederek? Deniz masum, evet. Gece boyunca sessizce uyumuş, sabahın ilk saatlerinde bile huzurlu. Ama ben? Onsuz bir nefes almak bile zor gelirken, bu dünyanın renkleri, kokuları, sesleri neye yarar? Bir zamanlar her şey onunla anlam kazanan bir hayat, şimdi boş bir sayfa gibi duruyor. Tanrı’nın gözünde bu kadar değersiz miydim, yoksa ben mi kendimi bu kadar.