Ben Beyrut

Lübnan, Ortadoğu’nun karmaşık satranç tahtasında hep kenarda durdu; ne oyuna karıştı ne de taşlarını sürdü. Oysa masadakiler milyarları savururken, sigara dumanları arasında zafer naraları atarken, Lübnan sadece izledi. Kumarbazlar çekip gittiklerinde geriye ne mi kaldı? Bir avuç izmarit, yarı içilmiş kadehler, ufalanmış ekmek parçaları... Ve teşekkürler. "Ne kadar misafirperversiniz!" diye şapka çıkarırken, aslında bedelini ödetiyorlardı. Kimliğini seçemeyen, yönetimini başkalarına bırakan, gemisini rotasız bırakan bir ülkenin kaderi bu değil midir? Dürbünün ardından savaşları seyredenler, ekranlarda kavgaları izleyenler, sonunda hep aynı vergiyi öder: varoluşunu başkalarının ellerine teslim etmenin ağır faturasını.