Ben Alageyik

Arda Arel’in sayfalarında açılan dünyalar, gerçekle düş arasında bir yerlerde soluk alır. Gecenin hüküm sürdüğü bu diyarlarda, kör bir kadının gözlerinde saklı Ahu’nun sesi yankılanır. Ağaçlar köklerini göğe uzatır, toprak sonsuz bir huzursuzlukla didiklenir. Yollar, kurtların kemirdiği eski hanlarla doludur; ozanlar kaybolmuş şarkılarını ararken, ormanlar bin bir ezgiyle uğuldar. Ulu ağaçların yedi yüz yüzü vardır burada, her biri ayrı bir sır taşır. Ozan’ın kayığı, ateşin anlattıklarını bastıramazsa boşuna bekler; hancıya göre dinlemeye değmez o sözler. İsmail’in yedi düşü, yedi yaşamı çağırır peşinden. Kartal gören çocuklar, bir gün uçsuz bucaksız göklere kanat açar. Kimisi ceylan gibi narin ölüp gider, kimisi çita misali koşar durur. Yokuş Kent’te bir ressam, hikâyelere çizgiyle yön verir. Ölü Piksel’e Ağıt ise, bilinmeyen kapıların son anahtarlarından biridir.