Belki Keşke Neyse

Hayatın ağırlığı omuzlara çöktüğünde, her şey bir anda anlamını yitiriverir. Bedenin her hücresinde hissedilen acı, geçmişin gölgesinde büyüyen pişmanlıklar, terk edilen bir işin sessiz çığlığı, sevgiyle sarılırken bile ensende hissettiğin o yargılayıcı bakışlar... Yardım etmek isterken başkalarını incittiğini fark edişin utancı, yeniden doğma umuduyla iç içe geçen yok olma korkusu, zamanla sertleşen tenin ve hassaslaşan ruhun arasındaki o bitmek bilmeyen gerilim. Her şeyi geride bırakıp sıfırdan başlamanın getirdiği o belirsizlik, "acaba"ların peşini bırakmadığı anlar... Hepsi insanı yorar, tüketir. Ama unutma: her acı, sahibine dev gibi görünse de, aslında kendi gerçekliği içinde küçücük kalır. Umutsuzluğun en dibinde bile umut, bir yerlerde sessizce filizlenir. Kaygılar, korkular, sevinçler, kırgınlıklar – hepsi gerçek. Ve senin gerçekliğin, başkalarının anlaması için değil, sadece senin için.