Belki de

Odanın dört duvarı arasında zaman, tik taklarıyla nefes alıp veren bir canlıya dönüşür. Saatin her vuruşu, yalnızlığın derin sessizliğini delerken, insanın içindeki o bitmeyen bekleyişi hatırlatır. Duvarda asılı duran perdenin ardında ne bir hayal belirir, ne de umut ışığı. Sadece çıplak gerçek vardır: sessizlik, hasret ve o kırık dökük "belki de"nin yankısı. Günler geçer, ama hiçbir şey değişmez. Yalnızlık, insanın varlığını saran bir örtü gibi sarıp sarmalar. Odanın içinde yankılanan sesler, gökyüzünden değil, insanın kendi içinden gelir. Her şeyin biteceği o günün hayali bile, gerçekliğin acımasız yüzünü gizlemeye yetmez. Perdede yansıyan, sadece boşluğun ta kendisidir.