Bektaşi Hikayeleri

19. yüzyıl sonlarıyla 20. yüzyıl başlarında halk arasında "latife" adı verilen mizah anlatıları, hem güldüren hem de ince bir dille düşündüren hikâyeler olarak yaygınlaşmıştı. Bu gelenek, Bektâşî kültürünün renkli dünyasını da mizahın imbiğinden geçirerek aktarıyor. Kitapta karşımıza çıkan Bektâşî tipi, gerçek tarikat mensuplarından çok, halkın gündelik yaşamından süzülmüş bir karakter: şakacı, hazırcevap, biraz da aykırı. Nasreddin Hoca’nın nüktedanlığıyla Bekri Mustafa’nın keyifli dünyasını harmanlayan bu hikâyeler, kimi zaman fıkra tadında, kimi zaman güncel bir espriyle örülü. Ancak her daim saygı çizgisini koruyor; ne müstehcenliğe kaçan bir aşağılama ne de inançları hafife alan bir alay söz konusu. Gülmek için anlatılan, ama gülümsetirken düşündüren bu öyküler, mizahın zamansız büyüsünü bugüne taşıyor.