Bekleme Salonu

Gri duvarların arasında sıkışıp kalmışız; her nefes alışta kaburgalarımız tenimize batıyor sanki. Hareketsiz, donuk bir bekleyişin içindeyiz. Güneşin son ışıkları da çekilirken, daracık bir odada, tahtaların sertliği sırtımızda, demir kapının soğukluğu yüzümüzde hissediyoruz. Duvarlar yükseldikçe, üzerlerindeki kat kat boya tabakalarından süzülen acılar, ayaklarımızın dibine yığılıyor. Zaman durmuş gibi; hayatın dışında, bir boşlukta asılı kalmışız. Ali Işık, bu keskin ve katmanlı anlatımıyla okuru, adeta bir bekleme salonunun ortasına bırakıyor. On üç farklı öyküde ölümün gölgesini, hırsın kör ediciliğini, zulmün soğukluğunu, umudun titrek ışığını ve umutsuzluğun derin karanlığını irdeliyor. Her satır, insanı biçimlendiren o ince çizgilerde geziniyor. Zamanın akışına kapılan değil, kelimelerin arasında kaybolan okur, beklemenin ağırlığını omuzlarında taşıyacak bu yolculukta.