Behlika

Muhammed Tiyek’in *Behlika*sı, hayatın kırılgan dokusunu avuçlarında tartan bir adamın sesine dönüşüyor. Gerçekle hayalin sınırında gezinen, insanı ararken insanın ta kendisiyle yüzleşen bir yolculuk bu. Her satır, bir iç çekiş gibi; yaşamın acı tatlı anlarını ören, el emeği bir dantel misali. Trenler geçip giderken, İstanbul’un soğuk kışında üşüyen yalnızlık, zamanla nasıl da toprağa dönüşüyor. Gözleri zümrüt siyahı bir kız, ıhlamur ağacının altında ağlayan bir baba, kucağına yüzünü gömemiş bir çocuk... Hepsi, birbirine karışan hayatlar, yarım kalan yollar. Ölümün gölgesinde bile direnen bir varoluş hikâyesi *Behlika*. "Yaşayan ölüler ölmezler" diye fısıldarken, aslında kaybın ta kendisiyle hesaplaşıyor. Şiirle örülü, ama acımasız bir gerçeklikle örselenmiş; ne tamamen hüzün, ne de umut. Sadece, insanın kendi yansımasına bakarken bulduğu o derin sessizlik.