Beethoven'ın Odası

Viyana’nın soğuk bir sabahında, Otto Weis’in karşısına ansızın dikilen sarışın kızın sesi, odadaki gerginliği bir anda dağıttı. "Siz olmalısınız," derken, ilk kez biri onu ciddiye alıyordu. Bu basit tanınma, içindeki boşluğu doldurur gibiydi. Mutfaktan duyduğu o garip söz aklına düştü: "Eşyaları mutlu etmek ne kadar zordur." Uyandığında kendini bir böcek olarak bulduğunda, gerçekliğin sınırları kaymıştı. Nasıl olur da bir insan, uykusunda böceğe dönüşebilirdi? Kafasındaki o yargılayan seslerden, hükümlerden, sevgiden, anlayıştan kaçmak istiyordu. Tek aradığı, sessizlikti. Müzik birden kesildi, edebiyatın kucağına düşen soluk gibi. Otto Weininger, 1880’de Viyana’da doğmuş, 1903’te henüz yirmi üç yaşındayken yaşamına son vermişti. Felsefe doktoru unvanını *Eros ve Tin* adlı teziyle kazanmış, tek eseri *Cinsiyet ve Karakter* ise ölümünden sonra yankı bulmuştu. Kısa ömrüne sığdırdığı düşünceler, sessizliğin.