Beckett'i Beklerken

Gece yarısı, sessizlikte kaybolmuş bir adamın zihni, unutmanın rahatlığına sığınır. "Keşke her şeyi silebilseydim," diye geçirir içinden, sanki belleğini boşaltmakla hayatı da sıfırlayabilecekmiş gibi. Ama gerçekten istiyor mudur bu yok oluşu? Gözlerini kapatamaz, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte umut da solup gider. Beklediği kişi gelmemiştir. Kimdir bu bilinmez misafir? Belki de hiç gelmeyecek olan, sadece hayalini kurduğu bir yüz. Beklemek, aslında hep boşluğa düşmek midir? İçindeki tek korku, belki de beklediğinin gelmesi gerektiği halde hiç var olmamış olmasıdır. Ya da tam tersi: gelen, asla beklediği kişi değildir.