Bazı Kaldıramadığım Yükler

İçimde biriken çığlıklar boğazımda düğümleniyor, sesim toprak altında kalmış gibi. Her gün aynı darbe, aynı ağırlık; sanki görünmez bir sopa beni paramparça ediyor. Var mıydım gerçekten, yoksa sadece yokluğun gölgesi miyim? Gözlerim umutla arıyor bir bakışı, bir el uzanmasını, ama her seferinde arkalarını dönüp gidiyorlar. Sarı dişleri, yayvan gülüşüyle o yüzü görmek istemiyorum artık. Nasıl yok olurum tamamen, ya da nasıl var olurum daha çok? Omzumda volta atan kara bulutlar gibi ağır bir unutkanlık sarıyor beni. Dizlerim titriyor, sanki önemli bir şeyi kaçırıyorum ama ne? Balık gömmek bile içimdeki boşluğu doldurmuyor. Sessizlik, yalnızlık ve o bitmeyen soru: Ben kimim, ya da hiç mi yoktum?