Bazen Deli Olmak Lazım

Köyün bereketi, zahranın doluluğuyla ölçülürdü o yıllarda. Kış kapıya dayanmadan bir çuval un, bir çuval bulgur, tarhana, mercimek, yağ ve soğan biriktirmek, en büyük zenginlik sayılırdı. Misafirler sofraya bakıp hâlini anlardı ev sahibinin. Emine Teyze’nin zayıf kolları, soğuk günleri atlatıp atlatamayacağını merak ettirirdi herkese. Ama bir avuç yoğurt, taze çıkmış kömbeyle kurulan sofrada, açlık bile paylaşılınca hafiflerdi. Bu roman, alışılmışın dışında bir bakış açısıyla yazıldı. İki kere ikinin her zaman dört etmediği, görünenin ardında yatanı görmeye çalıştığımız bir yolculuk. Hayata farklı bir pencereden bakmak isteyenler için, kalıpları zorlayan bir anlatı. Sözün özü, okuduktan sonra karar sizin.