Baytar Hanım 1 / Güriz

Kimsesizliğin soğuk rüzgârı içini kemirirken, onun yüreği sanki bütün yalnızlıkları kucaklamaya yetiyordu. Gülüşü, donmuş bedenine sımsıcak bir yuva olurken, bakışlarındaki o cesaret, yıllardır biriktirdiği güvensizliği eritiverdi. Oysa bilmiyordu; kalbine düşen o gelincik tohumu, bir gün hasretle sulayacağı, gölgesini bile yaklaştırmayacağı kadar kıymetli bir filiz olacaktı. "İnci, gitmek hiç bu kadar zor gelmemişti," diye mırıldandı içinden. Her şey, kendi ayakları üzerinde durma isteğiyle başlamıştı. Parmağındaki halkadan kurtulmak, zincirlerini kırmak istemişti. Ama özgürlük arayışı, farkında olmadan başka bir esarete sürükleyecekti onu. Belki de kalplerin, zincirleri sevgiyle sarmalarken bile özgürlüğe hasret kalacağını yaşayarak öğrenmeliydi. "Son dediğin bu olsun," diye yalvardı. "Söz ver, bu son olsun.